Dag 2 van 20 x 20 - Het is stil (in mij)

Posted on:

Foto: Marco Bertorello/ AFP: De ingang van de eerste hulp van een ziekenhuis in Turijn

Ik ben lid van We Are Public, dit is een initiatief om makers en culturele instellingen te ondersteunen. Voor een klein bedrag per maand kun je genieten van bijzondere voorstellingen, films, tentoonstellingen en muziek. Ook zij hebben een verzoek geplaatst om het abonnement niet op pauze te zetten, omdat …. “Een aanzienlijk deel van het We Are Public-abonnementsgeld is namelijk bestemd voor makers en instellingen. Te allen tijden. Dus ook als er geen programma en dus geen bezoek is komt het geld hoe dan ook bij hen terecht of je nou gaat of niet. En dat is eigenlijk een hele mooie constructie. Zo kunnen we nu samen verantwoordelijkheid nemen voor cultuur, zodat we ons straks – als dit achter de rug is… en dat gaat gebeuren – weer volop kunnen onderdompelen in de wereld van de kunsten… “

Grasduinend op de website van We Are Public kwam ik op Festival Cement in isolement een brief tegen met de volgende uitspraak: “ Lieve Festival Cement (in isolement) bezoeker, … Deze brief aan jou, die misschien onvrijwillig binnen zit, is een ode aan verveling. Overgave aan verveling is een moedige daad omdat een onaangenaam gevoel van leegte op de loer ligt, zelfconfrontatie waardoor de tijd eindeloos lijkt. Als we onze zoektocht naar prikkels in de buitenwereld staken wordt de wereld stil, we komen op een plek terecht waar we onszelf kunnen horen en naar onszelf mogen luisteren… ” Liefs Marijn

Toen ik dit las moest ik aan deze foto uit de krant denken. De foto trok mijn aandacht vanwege de voorstelling en het kader. Het is de herhaling van kleuren en vormen die mij opviel. De herhaling van het zwart en wit op de weg en de kleding van de zusters, de herhaling van de lijnen en vlakken van het zebrapad en de muren van de gebouwen. Ook resoneert het zebrapad op de voorgrond met de balk in de lucht waar Pronto Soccorso staat. Dit kader leidt het oog steeds weer naar de zusters, terwijl deze figuren samen met de pijlen je ogen naar de achtergrond leiden. Je vraagt je af waarom het niet drukker is bij de eerste hulp, juist nu in tijden van het Coronavirus?

Ik zie in de foto een stilte, geen eenzaamheid maar wel verlatenheid. De twee zusters in looppas, op afstand van elkaar en in eigen gedachten verzonken. Waarom lopen ze niet naast elkaar, voor de veiligheid of hebben ze genoeg aan hun eigen gedachten? Ik ben zelf geen zuster (non) en nooit in retraite geweest, maar ik kan mij voorstellen dat deze zusters heel goed in staat zijn om in stilte te reflecteren op lastige situaties. Iets wat ikzelf een stuk lastiger vind en ook ik heb de neiging om mijzelf bezig te houden om niet helemaal stil te vallen. Hoe zou het zijn om mij over te geven aan verveling?

Foto: Marco Bertorello/ AFP: De ingang van de eerste hulp van een ziekenhuis in Turijn - NRC artikel van 10 maart 2020: Veel ouderen zijn in Bergamo ten dode opgeschreven.